Op reis

๐Ÿ’—Mijn koffer stond al gepakt, maar Ruud rommelt nog rond.
Zo gaat dat altijd als we op reis gaan, alles op het laatst en probeer niet behulpzaam te zijn, want dat werkt averechts.
Nog een half uurtje en dan gaan we op reis naar Indonesiรซ.
Het wordt een lange vlucht, dus we hebben genoeg leesvoer en knabbeltjes bij ons. We zullen een rondreis over Java maken, een super vermoeiende reis, met als beloning een aantal dagen uitrusten op Bali, waar we de tijd zelf kunnen indelen en al een eetafspraak hebben met kennissen die er al zijn.

Gisteren werd ik nog gebeld door de secretaresse van de oncoloog voor een afspraak over de uitslag van de leverbioptie en de nieuwe medicijnen.
Het toeval wil dat zij op vakantie gaat op de dag dat wij terugkomen.
Dus moet ik voor รฉรฉn keer genoegen nemen met een andere arts, jammer maar het is niet anders.
Nu even 3 weken nergens aan denken en genieten van het moois wat wij gaan zien!!!!๐Ÿ’—

Advertenties

Onbegrip

๐Ÿ’—Vandaag was ik in het inloophuis, er werd een lezing gegeven over straling, het leek me wel interessant.
Geloof best dat de apparatuur in onze huizen een hoop straling afgeven, maar het gaat me te ver om dat met een wichelroede uit te zoeken. Maar waar ik eigenlijk wel van schrok, dat daar een medewerkster zei, goh gaat het nog zo goed met die vereniging van u??? Hoe bedoelt u, vroeg ik, nou je zou bijna borstkanker willen hebben, er worden zoveel leuke dingen georganiseerd voor borstkankerpatienten! Van zoveel onbegrip val ik even stil!
En dan vanavond lees ik op FB, dat een lotgenoot van haar buurvrouw een “mailtje” krijgt, waarin ze zo ongeveer aangeeft dat het haar eigen schuld is dat ze borstkanker heeft, omdat ze te veel suikers en koolhydraten eet.
Waar halen mensen toch de brutaliteit vandaan om een ander een schuldgevoel aan te praten, als ze totaal niet weten waar ze het over hebben. Ook was ik verwonderd, dat een bedrijfsarts tegen iemand zegt, u mag niet werken, ga eerst maar eens herstellen en uw leven op de rit zetten. Dat bepaal je toch zelf!!!! Werken is vaak de beste verwerking!!!
Heel terecht merkte een ander op, kijk maar uit, straks mag je niet meer terugkomen. Als je niet ziek word van de kanker, dan word je het wel van de dingen er omheen!๐Ÿ’—

Besmettelijk????

๐Ÿ’—De bioptie is goed verlopen, de verdovingsinjectie tussen je ribben is geen fijn gevoel en ik voelde ook duidelijk het gewroet vanbinnen om de biopten te nemen, maar het ging erg snel, dus was de pijn ook snel voorbij.
Daarna 3 uur wachten op bed om te kijken of er geen nabloeding komt en de bloeddruk wordt om het kwartier gemeten.
Dat was weer wat minder, want hij ging van hoog naar iets minder hoog, weer naar hoog!
Er kwam een hele lieve arts even kijken en praten en ze zei, ach maakt u zich maar niet druk om die bloeddruk, het is niet niks om hier te liggen en bij te komen van zo’n ingreep, als de tijd voorbij is mag u naar huis, als dat tenminste gaat in uw eentje, anders mag u wel langer blijven hoor!!!
Maar ja wie wil er nou in een ziekenhuis blijven, dus ben ik nu weer thuis. De plek voelt pijnlijk en beurs, maar dat gaat vanzelf wel over!
Voor ik vanmorgen de echokamer inging, had ik eerst nog een berichtje gestuurd naar een collega, die gisteren de uitslag kreeg van een bioptie in zijn borst, omdat ik een angstig vermoeden had, wilde ik het graag weten.
Jammer, maar het werd al snel bevestigd, dus heb ik hem net even gebeld. Ook de poortwachtklier was besmet, dus volgende week wordt de tumor en de lymfklieren verwijderd. Weer รฉรฉn erbij en deze keer een man! Hij zei, ik moest wel aan je denken, jij bent altijd zo positief, dus gaat het mij ook lukken!
Het lijkt wel besmettelijk, ik wou dat het eens ophield!๐Ÿ’—

Bioptie

๐Ÿ’—Jaren heb ik niet zo’n eind alleen gereden als vanochtend en nog wel in het drukke verkeer. Het is niet iets wat ik graag en makkelijk doe, maar vandaag ging het niet anders. Maar het ging prima, op een klein momentje na midden in Rotterdam hield de TomTom er mee op en raakte ik even van slag, want ik dacht dat ik verkeerd ging. Al snel had ik hem weer aan de praat en tegelijk zag ik de borden Erasmus zkh, dus het ging goed. Veel te vroeg kwam ik hier aan natuurlijk, maar beter te vroeg dan te laat!!!
Ik zit nu te wachten tot ik aan de beurt ben voor de leverbioptie. De afspraak was telefonisch gemaakt en er ontbrak toch wel wat info. De verpleegkundige was hoogst verbaasd dat ik geen documentatie had thuisgekregen en vond het goed dat ik zelf maar alvast nuchter was gebleven. Ze zou het wel even kortsluiten met de dokter, want zo hoort het niet. Ja je moet alles zelf goed in de gaten houden!!!
En daar zit ik dan in het immense complex Erasmus zkh, op de dagbehandeling Oncologie, ach heb ik het hier ook eens gezien!
๐Ÿ’—

Hoe gaat het???

๐Ÿ’—
Als mensen die mij kennen vragen โ€œHoe gaat het met jeโ€ zal ik daar altijd eerlijk antwoord op geven, ik kan het niet mooier maken dan het is.
Het helpt mij ook om het allemaal een plekje te geven, het houdt wel in dat veel mensen in mijn omgeving weten hoe het met mij gesteld is.
Soms vind ik het wel lastig voor mijn naaste collegaโ€™s op de kamer, als er weer iemand komt vragen hoe het gaat, al dat gepraat over kanker, maar het is wel mijn realiteit.. Maar ze zjjn allemaal even aardig en leven ook altijd mee als er weer een onderzoek aan zit te komen. Nog een jaartje dan ben ik met pensioen denk ik dan maar.
Deze week stond er op ons intranet een overlijdensbericht van een collega die overleden is aan de gevolgen van borstkanker en ja dan komen er toch weer mensen naar je toe van en hoe is het nu met jou??

Was vandaag met mijn werk fietsen langs de projecten in de gemeente, waar we mee bezig zijn, altijd een leuk jaarlijks terugkerend uitje, afgesloten met gezellig samen ergens iets drinken. Ik vind het altijd leuk als mijn collega’s vol enthousiasme vertellen over de projecten en op die manier weten wij als collega ook wat er speelt op de afdeling.

Toen ik thuiskwam zei Ruud, het ziekenhuis heeft gebeld, je moet a.s. Dinsdag voor een leverbioptie en laat dat nou net de enige dag zijn dat hij een al lang van te voren geplande en betaalde cursus heeft.
Brengen kan, maar voor het halen moeten we even een oplossing zoeken. ๐Ÿ’—

Uitslag

๐Ÿ’—Zo de oncoloog belde vanavond nog na 19.00 uur voor de uitslag van de CT scan.
Gelukkig was het plekje op de long niet verontrustend, maar een infectie.
Het plekje op mijn lever behoeft wat nadere inspectie, maar werd niet als alarmerend beschouwd.
Dus nu binnenkort een leverbioptie en na onze vakantie is dan de uitslag bekend en kan ik starten met de nieuwe medicijnen.
Morgen krijg ik de papieren binnen om goedkeuring te geven.
Mijn bloedwaardes waren goed en de tumormarker was maar minimaal verhoogd, maar die is nog nooit hoog geweest!
Dus al met al valt het nog een beetje mee, gelukkig!

Daarbij valt een dure onderhoudsbeurt aan mijn auto toch weer in het niet!!!

๐Ÿ’—๐Ÿ’—๐Ÿ’—๐Ÿ’—๐Ÿ’—๐Ÿ’—

(Bevrijdings) Uitslag????

๐Ÿ’—Zo de scan gehad en bloed afgenomen en nu maar wachten tot ik naar binnen kan voor de oncoloog en de uitslag,
Op de dagbehandeling waar ik was voor de bloedafname, herkende ze me nog en het was even gezellig bijkletsen!
Het is vandaag bevrijdingsdag en schitterend weer, dus wie weet!
Naast ons zit een mevrouw die haar muziek aan het oefenen is via haar I pod, ze heeft niet in de gaten dat wij kunnen meegenieten.
Nog maar een wordfeudje terwijl we wachten!

En dan zijn wij als allerlaatste aan de beurt, eerst even praten over de avond dat ze hier een lezing heeft gegeven en dan….
Nou het is geen bevrijdingsuitslag, eerder een oorlogsverklaring van mij dan!
De Letrazol werkt niet meer naar behoren en ze ziet een plekje op de long en op de lever, maar de rรถntgenoloog moet de scan nog beoordelen en dan zou dat plekje op mijn long nog mee kunnen vallen, want het is daar altijd onrustig
Maar ze belt donderdag voor de definitieve uitslag.
Het betekent dat ik na de komende vakantie een leverbiopt krijg en een ander behandelplan van waarschijnlijk 2 medicijnen met nogal wat bijwerkingen, dus ik krijg hierover nog documentatie thuisgestuurd die ik goed moet lezen en dan beslissen of ik dit wil!
Voor mij is dat geen keus, maar een moeten en hier dan ook mijn oorlogsverklaring, die sluipmoordenaar krijgt mij er nog niet onder!!!
Gelukkig is er niet zo’n haast bij en kunnen we eerst onze geplande reis naar Indonesiรซ maken.

Je gaat altijd met gemengde gevoelens naar de controles, omdat je weet dat de uitslag niet altijd goed is.
Maar zoals ik altijd zeg: When life brings you lemons, make lemonade!!!!!๐Ÿ’—