Onder de loep genomen

Mensen horen graag dat het goed gaat en dat je positief bent, oh wee als je zou zeggen, nee het gaat klote en ik voel me waardeloos.
Ze zouden niet weten wat te zeggen en doorlopen en nooit meer vragen hoe het gaat, want ja die is zo negatief! Kanker je komt er niet van los, of je je nou wel of niet goed voelt.

femkevanrossum

vergrootglas

Positief in het leven staan, positief denken, positief blijven. Allemaal goede adviezen, maar positief is een ontzettend ruim begrip. Waarom willen mensen graag dat je positief bent? Omdat het dan makkelijker is met je om te gaan en omdat ze dan niet geconfronteerd hoeven te worden met de realiteit en de frustratie die daarbij komt kijken? Omdat we bang zijn voor de werkelijkheid en het moeilijk vinden om deze te accepteren? Is het mijn plicht om omstanders te behoeden voor verdriet, door ze te zeggen dat het allemaal wel goed komt en ben ik negatief omdat ik niet geloof in zachte heelmeesters?

Positief zijn heeft voor iedereen een eigen invulling en zo ook voor mij. Voor mij is de realiteit niet negatief. Nee, ik word niet meer beter en ja, ik zal mijn kinderen al jong moeten verlaten. Dat is wat mij verdrietig maakt, maar ik heb het geaccepteerd enโ€ฆ

View original post 277 woorden meer

Advertenties

Eigenwijs?????

๐Ÿ’—wat was het mooi weer dit weekend en natuurlijk nodigde dat uit tot werken in de tuin. Nou was dat hard nodig, zo na de vakantie!
Dus vol goede moed zaterdag begonnen, maar natuurlijk wist ik van geen ophouden en dus ging ik zondag verder tot het af was.
Hรฉ dat geeft voldoening, de tuin weer redelijk netjes, tot ik vannacht wakker werd van de pijn in mijn pols.
Dus vanmorgen maar even langs de huisarts , kwam goed uit, konden we even bijkletsen.
Maar hij kwam uit op een gewrichtsontsteking aan de pols en nee daar geef ik je geen medicijnen voor, gezien wat je nu slikt heeft je lever al genoeg te verwerken. Dus een smeerseltje moet de truuk doen.

Kijk nog even de bijsluiter na van je medicijnen als je thuis bent en ja hoor op de bijsluiter van de Exemestaan staat als bijwerking “gewrichtsontsteking”.
Het zal wel een combinatie van overbelasting en het medicijn zijn.
Maar pijnlijk en vervelend is het wel ๐Ÿ’—

Nieuwe fase

๐Ÿ’—Na een hele mooie vakantie in Indonesiรซ, begon gisteren het gewone leven weer. Weer aan het werk en de laatste strijk wegwerken, boodschappen doen etc.
Vandaag moest ik naar de oncoloog, vanwege het starten met nieuwe medicijnen, Everolimus. De uitslag van het leverbiopt was nog niet terug uit Utrecht, maar dat maakt niet uit om te mogen beginnen. Wel worden in het bloed en urine, de bloedsuiker, cholestrol en de bloedplaatjes in de gaten gehouden. Het boekje wat ik mee kreeg liegt niet over de bijwerkingen, het kunnen er vele zijn en hele vervelende, maar het kan ook zo maar zijn dat het bij mij meevalt. Over 2 weken de eerste controle om te zien hoe ik het verdraag en of mijn bloed en uirinewaardes niet extreem zijn verandert.
Het is weer een nieuwe fase in deze ziekte, maar zolang ik me goed voel, ga ik lekker door met alles wat ik doe.
Donderdag geef ik een inloopspreekuur voor mensen met uitgezaaide borstkanker, ben benieuwd of er iemand komt.
In september mag ik naar Milaan voor de BVN, vandaag mijn gegevens opgestuurd met een CV over mijn bezigheden binnen de BVN.
Viel niet tegen.๐Ÿ’—

Ben er even helemaal klaar mee!!

๐Ÿ’—Een enkele keer, denk ik wel eens, ik ben er helemaal klaar mee, al dat gepraat over kanker. Iedereen heeft een mening over borstkanker, hoe je je wel of niet moet voelen, hoe het je relatie beinvloedt, wat je wel of niet mag eten. Je hoeft maar een tijdschrift open te slaan en er staat wel iets in over borstkanker lijkt het. Alle bijwerkingen van chemo, bestraling en medicijnen worden flink uitgemeten. Het blijft voor iedereen anders, de gevoelens, de ervaring, de behandeling, maar ook de ziekte op zich, er zijn geen 2 borstkankers hetzelfde, om over de uitwerking van de behandeling nog maar te zwijgen.

Dat gevoel is dan maar even, want het is ook wel heel goed, want op deze manier worden vrouwen met borstkanker wel heel bewust van wat er allemaal gebeurt en waar ze op moeten letten. We zijn bewuster en laten ons niet alles meer aanleunen. Prima, maar we zijn er nog lang niet!!!!๐Ÿ’—

Cultuurshock

๐Ÿ’—Gisteren zijn wij vanaf Java op Bali aangekomen, wat een verschil!
Op Bali is het veel meer Westers, veel meer op toeristen ingesteld, netter, maar ik schrok wel van het grote verschil!
Ik ga geen uitgebreid reisverslag doen, want dat doet Ruud al, javabali2014.wordpress, voor de liefhebber.
Maar eergisteren mochten wij op Java een weeshuis bezoeken, wij hadden geen idee wat we moesten verwachten, maar hadden uit voorzorg wat zeepjes, shampoo en slippers verzameld uit de hotels en bij de laatste stop in een klein supermarktje wat pakjes melk met een smaakje gekocht, wat haarelastiekjes, snoep en Ruud zocht 2 grote roze knuffelberen uit.
Het weeshuis krijgt geen subsidie en moet zichzelf bedruipen. Ze hebben 25 hectare geschonken grond, waarop ze koffie, cacao, nootmuskaat, peperkorrels en nog een heleboel andere dingen verbouwen.
De kinderen krijgen onderwijs en onderdak en voor de extra dingen komen de mensen als wij.
Zodra we aankwamen stonden de kinderen klaar en pakten je hand om je naar binnen te leiden. Eerst kregen we een rondleiding met uitleg over een deel van de plantage, maar door oponthoud onderweg begon het al te schemeren en konden we niet veel foto’s meer maken van de mooie omgeving. De kinderen hadden van bamboe allerlei versieringen gemaakt voor ons.

Image

We moesten in een grote kring gaan zitten, want ze gingen een paar korte dansjes voor ons doen en op het laatst werden we opgehaald om met hen mee te dansen.

image

Daarna was het kadootjes geven, ze stonden allemaal achter een stoel waar we de kadootjes op konden leggen. Zo jammer dat we van te voren niet wisten welke leeftijd ze hadden, het liep van 4 tot 18 jaar. Ook wisten we niet hoeveel jongens en meisjes er waren. Maar ze waren allemaal even blij met hun cadeautjes.

image

Ik had dit zeker niet willen missen. Tegelijk met ons was er een andere groep toeristen, alleen verdwenen die toen het op kadootjes uitdelen aankwam, jammer ze hebben wat gemist!

image

 

๐Ÿ’—

Uitpuffen

๐Ÿ’—We zijn nu 9 dagen onderweg en vannacht vertrokken we om 1.00 uur om de zonsopgang van de Bromo te zien, ik had er meer van verwacht, maar er hingen veel wolken. De tocht erheen was al een avontuur op zich, in het pikdonker over hobbelige wegen in de bergen en het laatste stuk met een jeep. Daarna gingen we de krater van de Bromo bekijken, het bleek een hele klim te zijn en dat zag ik niet zitten, dus ben ik samen met Ruud beneden gebleven. We reizen met 23 mensen, het is een leuke groep en we hebben al veel gelachen, grappig hoe 23 volkomen vreemde voor elkaar in zo’n korte tijd verbonden zijn.
Ruud en ik dragen altijd een roze lintje op onze kleding en natuurlijk zie je de mensen dan kijken en denken. Sommige durven dan zelfs te vragen waarom we het lintje dragen en dat vind ik prima, beter dan kijken en niets durven zeggen.
We waren om 11.45 terug in het hotel en hebben zowaar een vrije middag, dus gaan we lekker bij het zwembad liggen. Maar na een uurtje waren we het eigenlijk zat, de vermoeidheid begint parten te spelen, vanavond op tijd naar bed, want morgen vertrekt de bus weer om 07.00 uur! ๐Ÿ’—